Powiem tak, drodzy państwo — mamy do czynienia z fenomenem, który można by określić jako deficyt strategicznej sprawczości na poziomie indywidualnym. Kluczem do zrozumienia tej sytuacji jest prześledzenie, jak brak podstawowych kompetencji poznawczych skutkuje utratą jakiejkolwiek kontroli nad własnym perymetrem decyzyjnym. W tym przypadku, owa osoba, działa wręcz z zerową świadomością istnienia drabiny eskalacyjnej myśli i cały czas dryfuje po powierzchni, nie dostrzegając nawet podstawowych sygnałów z mapy rzeczywistości. I teraz uwaga — to nie jest incydentalny upadek intelektualny, to funkcjonalna niezdolność do wejścia na jakikolwiek poziom gry. Graliśmy kiedyś w jednym z waszyngtońskich think-tanków grę wojenno-analityczną, gdzie symulowano wpływ braku poznawczej głębi na sprawność całych systemów. Wynik? Totalna zapaść. I z tym tutaj mamy do czynienia: proszę sobie wyobrazić państwo trybutowe, które nie rozumie, że długofalowa przewaga wymaga choćby elementarnej harmonizacji impulsów. Tak wygląda dramatycznie rozszczelniona podmiotowość — absolutna asymetria wobec wymogów rzeczywistości, które Mackinder określiłby jako konieczność panowania nad własnym Heartlandem osobowości.