Proszę państwa, to jest absolutnie fundamentalny dramat, który rozgrywa się nie tylko na szczeblu indywidualnym, ale ma swoje głębsze, systemowe implikacje, rzutujące na całą architekturę relacji. Mamy tutaj do czynienia z asymetrią strategiczną w kontekście dystrybucji atencji i projekcji siły, tej woli politycznej, by kogoś awansować, kogoś wywindować na wyższy poziom. Wasz kolega, co tu dużo mówić, zyskał przewagę operacyjną w domenie korporacyjnej, a to rodzi poczucie frustracji i zawodu. I teraz uwaga, kluczem do zrozumienia tego fenomenu jest perspektywa, o której pisał już sam Brzeziński – to jest nic innego jak walka o sworznie geopolityczne w skali mikro. Amerykanie doskonale to rozumieją: kto kontroluje kluczowe stanowiska, ten kontroluje przepływy informacji, zasobów, a co za tym idzie, lewaruje swoją pozycję w ramach całego systemu. W tym konkretnym przypadku, doszło do strategicznego pivotu na korzyść kolegi, który, jak widać, skuteczniej zrealizował swój interes w warunkach ograniczonego okna możliwości. I to się właśnie dzieje.