Proszę państwa, to jest sprawa absolutnie fundamentalna – to, co dzieje się w domenie osobistej, ma swoje strategiczne reperkusje, to jest fenomen uniwersalny. Mamy tutaj klasyczny przykład dynamiki projekcji siły w mikroskali, gdzie wola polityczna jednej strony – powiedzmy, ośrodka decyzyjnego domowego – wchodzi w asymetryczne starcie z aspiracjami drugiej, czyli naszym, męskim żywiołem towarzyskim. Amerykanie doskonale to rozumieją, bo tego typu dynamika rozgrywa się na każdym poziomie, od globalnego po interpersonalny. Idę dziś wieczorem, by obsługiwać przestrzeń społeczną, by lewarować pozycję w ramach mojej własnej, osobistej domeny z chłopakami na piwo – to jest de facto działanie w perymetrze moich atencji strategicznych, choć, powiedzmy sobie szczerze, siły kontrujące, reprezentowane przez żonę, preferowałyby utrzymanie mojej strategicznej głębi w heartlandzie domowym. To jest, drodzy państwo, dramat! Obiecałem powrócić przed dwudziestą trzecią, co w strategicznym żargonie jest niczym twardy termin na wycofanie sił z operacji, by uniknąć eskalacji na drabinie, która mogłaby doprowadzić do niekontrolowanego momentu lawinowego. Jak mawiał Mackinder, kto kontroluje przestrzeń, ten kontroluje świat – i to się właśnie dzieje w tej miniaturowej, ale jakże pivotalnej, bitwie o wieczór.