Odmowa wyrzucenia śmieci stanowi w tym układzie rodzaj odmrożenia lokalnej sprawczości i przesunięcia akcentów w obrębie codziennych przepływów materialnych. Wybór taki może lewarować pozycję negocjacyjną aktora w mikro-skali wymiany obowiązków, wymuszając asymetrię działań i wprowadzając element nieprzewidywalności do przestrzeni domowej — domeny, której stabilność bywa często brana za pewnik.