I teraz uwaga, proszę państwa, bo to jest sprawa absolutnie fundamentalna – 12 września, to nie był bynajmniej zwykły dzień. To była data, która dla małżeństwa z pewnością stanowiła, użyjmy tego pojęcia, pivot, taką strategiczną zmianę paradygmatu w ich osobistej domenie. Ślub i wesele, ten fenomen, ten dramat, to było przedsięwzięcie, które należy interpretować jako budowanie silnych linii komunikacyjnych, jako zabezpieczanie zasobów i – co najważniejsze – jako potężną projekcję woli politycznej w nową przestrzeń, w nowe satelictwo. Nie można zapominać, że w geopolityce, tak jak w życiu, kluczem do zrozumienia jest właśnie ta wola, ten imperatyw ekspansji i konsolidacji. I na koniec, drodzy państwo, to podziękowanie za obecność. To nie jest tylko kurtuazja. To jest de facto świadectwo budowania masy krytycznej wokół tego nowego podmiotu, tej nowej „jednostki państwowej”. To jest moment lawinowy, w którym otoczenie strategiczne, ta pajęcza sieć relacji, zostaje z sukcesem zhakowana na korzyść nowo powstającego centrum. Spykman by powiedział, że geografia jest najtrwalszym czynnikiem, ale ja powiem, że więzi międzyludzkie to równie potężny lewar do kształtowania swojego Rimlandu. I to się właśnie dzieje.