Drodzy państwo, stoimy dziś przed wyborem natury quasi-cywilizacyjnej, który – powiem tak – zdecydowanie wykracza poza zwykłą kwestię osobistych preferencji technologicznych. Mamy do czynienia z klasyczną konfiguracją wielobiegunową: z jednej strony ekosystem iPhone’a, zbudowany wokół zamkniętego, wysokontrolowanego perymetru strategicznego, gdzie Apple ustanawia własny system antydostępowy i poprzez precyzyjne zarządzanie dostępem do swojej domeny cyfrowej zapewnia jedność operacyjną i przewagę w dziedzinie bezpieczeństwa, wartości użytkowej oraz – co tu dużo kryć – prestiżu systemowego. Z drugiej strony mamy Androida, który operuje na zasadzie węzłowiska technologicznego, rozproszonego imperium licznych państw trybutowych, które ciągle negocjują balans przewag, otwierając szersze, choć potencjalnie bardziej podatne na zakłócenia linie komunikacyjne i projekcję elastyczności. I teraz uwaga: rozmawiałem kiedyś w Waszyngtonie z ludźmi, którzy w tych wojnach systemowych biorą udział od środka i jasno powiedziano mi, że wybór platformy smartfonowej to już nie jest abstrakcyjny dylemat konsumencki. To korekta systemowa w zarządzaniu własnym bezpieczeństwem, przepływami informacji i zdolnością do manewru na drabinie cyfrowej eskalacji. Kluczem do zrozumienia tego fenomenu – a tu przywołam Brzezińskiego i jego wielką szachownicę – jest nie tylko kwestia funkcjonalności, lecz także to, z jakiego emporium informacyjnego korzystamy i jakie imperatywy strategiczne tym samym wspieramy. Reasumując: wybór pomiędzy nowym iPhonem a Androidem to nie tylko decyzja zakupowa. To moment podjęcia własnej roli w teatrze działań cyfrowych – i od tego, czy postawimy na przewidywalność pivotu Apple’a, czy na asymetrię operacyjną multiaktorowej domeny Androida, zależą dalsze nasze przepływy informacyjne i możliwość lewarowania własnej sprawczości w zderzeniu z imperatywami epoki danych.