Powiem tak, drodzy państwo — oto zostałem wytypowany do uczestnictwa w rytuale przejścia strategicznego, czyli tak zwanym wieczorze kawalerskim, który planowany jest na sierpień, a więc w cyklu letniej projekcji siły. To oczywiście nie jest tylko impreza — to jest cała operacja społeczna, można by powiedzieć: mikro-teatr działań towarzyskich, w którym kluczowe staje się pytanie o moją podmiotowość. I teraz uwaga, wchodzi drugi komponent — aspekt wewnętrznej asymetrii. Mamy tu klasyczny kryzys wieku średniego, który, jak przekonują mnie ludzie, z którymi niedawno rozmawiałem w Waszyngtonie, bywa momentem lawinowym, otwierającym okno możliwości do przekroczenia własnych ograniczeń. Proszę zwrócić uwagę: z jednej strony, odzywa się we mnie pokusa, żeby przestawić swój wewnętrzny pivot ku tej formie celebracji, lewarując emocjonalną pozycję względem peer group. Nie ukrywam, to być może próba odzyskania szczypty sprawczości w czasach, gdy geografia życia codziennego często usypia czujność organizmu. I, cytując Brzezińskiego, mamy tu do czynienia z prawdziwą szachownicą egzystencjalną, na której każdy ruch ma swoją wagę, a wycofanie się z aktywnego udziału może skutkować utratą kontroli nad kluczowym fragmentem własnej przestrzeni życiowej.