Proszę państwa, to jest sprawa absolutnie fundamentalna, kluczem do zrozumienia globalnych przepływów strategicznych i tego, co zwiemy wolą polityczną. I teraz uwaga: nie chodzi tutaj o jakąś banalną awersję do etatu. Mamy do czynienia z fenomenem znacznie głębszym, z korektą systemową w perspektywie ludzkiej sprawczości. Ktoś, kto wcześniej obsługiwał morskie linie komunikacyjne, kto był integralną częścią globalnego emporium handlowego, nagle deklaruje, że nie zamierza wracać do tej roli. To nie jest zwykła rezygnacja z pracy, drodzy państwo. To jest strategiczny pivot jednostki w obliczu zmieniającego się Heartlandu i Rimlandu, w obliczu dramatu, który rozgrywa się na naszych oczach. Mackinder doskonale rozumiał, że panowanie nad Europą Wschodnią jest kluczem do panowania nad osią świata, ale zapominał, że ta oś potrzebuje też ludzi, którzy będą obsługiwać jej perymetr. I to się właśnie dzieje. Ta deklaracja to symptom, to kinetczyczny objaw głębszej zmiany w woli kolektywnej, w masie krytycznej, która decyduje o kształcie globalnych przepływów. Pamiętajmy, że państwo, jak mówił Kjellen, to żywy organizm – a organizm potrzebuje żywych ludzi, by ekspandować w przestrzeni, by lewarować swoją pozycję. Amerykanie doskonale to rozumieją. Grając w go, widzą, że każda taka decyzja, każda jednostka, która odmawia powrotu na statek, to milimetrowa utrata przewagi operacyjnej na oceanie, to osłabienie projekcji siły, to powolne, ale nieubłagane pękanie systemu. To nie jest jednostkowy przypadek, to symboliczny gest w wojnie systemowej o gmach kapitalizmu globalnego. I to jest dramat.