Zostałem postawiony w sytuacji, w której centrum decyzyjne – mówiąc wprost, mój przełożony – podjął próbę rozszerzenia mojego zaangażowania czasowego poprzez forsowanie pracy poza standardowym teatrem działań, czyli po godzinach, właśnie w piątek. Zdecydowałem się jednak zakwestionować tę projekcję siły, argumentując, że posiadam już bilet – realny instrument umożliwiający mi uczestnictwo w konkurencyjnym wydarzeniu, które konkurowało o moją uwagę i czas. W efekcie odmowy doszło do zapowiedzi przesunięcia tej konfrontacji decyzyjnej na poniedziałek, co w gruncie rzeczy otwiera okno możliwości na ewentualną korektę systemową w obszarze zarządzania czasem pracy i negocjowanie nowych warunków operacyjnych.